Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

180 graden

keuken2-1Er zijn van die beroepsgroepen waar een imagocampagne geen overbodige luxe is. De keukenbranche is er daar één van.

Even aan mijn chef vragen

Vage nietszeggende prijzen, 5 apparaten ‘gratis’ bij aankoop van een keuken, ‘alleen deze week’ BTW-vrije dagen, granieten werkblad voor de prijs van kunststof, en natuurlijk de absolute nummer 1: ‘ik moet even achter met mijn chef gaan overleggen of ik hier nog een korting op kan geven’. Vrijwel altijd heb je dan als je zo’n zaak uitloopt het gevoel van; had er toch nog meer korting oid ingezeten?

IKEA

Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen. Toen ik nog in Gouda woonde, werkte ik in Amsterdam. Met de trein passeerde ik steeds de IKEA bij Haarlem Spaarnwoude. Toen ik in die tijd een keuken nodig had, ben ik lekker na mijn werk daar op mijn gemak een keuken gaan uitzoeken. Bak koffie in mijn ene hand, computermuis in mijn andere hand en heel ontspannen een keuken bij elkaar geklikt. Maten invoeren en maar puzzelen tot alles paste. Voor vragen kon ik bij een IKEA-medewerker terecht. Nadat alles was afgerond was het een kwestie van betalen, en wachten tot de keuken werd geïnstalleerd. Simpeler dan dat krijg je het niet.

Maar terug naar het nu. S. en ik wilden een nieuwe keuken aangezien de oven van de huidige keuken op de gekst mogelijke tijdstippen geheel op zwart ging en de vaatwasser zo veel lawaai maakte dat je dat ding eigenlijk alleen maar ’s nachts aan kon zetten omdat je avond anders door het geluid nutteloos werd.

Tuurlijk zijn S. en ik ook bij IKEA wezen kijken, maar daar hadden ze niet wat wij voor ogen hadden. Dus toen was het tijd voor de grote keukenjacht…

Schot in roos

Aangezien er zoveel keukenzaken zijn zie je door de bomen het bos niet meer. Gelukkig hadden we van meerdere kanten de tip gekregen om eens bij Keukenexpo in Nieuwegein te kijken. Lekker in de buurt en onder het mom van niet geschoten is altijd mis zijn we daar langs gegaan. En eigenlijk vanaf dat we daar binnenstapten ging alles soepeltjes.

Het gesprek dat we daar hadden leverde een keukenontwerp op waar we zelf totaal niet aan gedacht hadden, maar waarover we meteen enthousiast waren. Nadat we alle zoveel tijd vretende zaken zoals kleur van kastjes, type werkblad, soort oven etc hadden afgestemd, leverde de prijs ook geen nare verrassingen op.

Toen S. en ik naar buiten liepen, keken we elkaar aan en dachten we hetzelfde; deze keuken wordt het!

keuken1-1Oorspronkelijk hadden we ook nog een bezoek aan een andere keukenzaak gepland, maar doordat we eigenlijk niet wisten wat een ander keukenontwerp zou kunnen toevoegen, hebben we die afspraak maar niet laten doorgaan.

Het slopen van de huidige keuken verliep ook gladjes, dus toen was het aan de monteur om de nieuwe keuken te installeren. En ja, geheel in lijn met al het voorgaande ging ook dat van een leien dakje, met een schitterende keuken als gevolg.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Money talks, Zeg ja!

Het is er wit, het is er groen; in Houten is altijd wat te doen.

houtenwindmolenHouten, een stad/dorp van pakweg 46.000 inwoners waar S. en ik nu een jaar of drie met veel plezier wonen.

Het is er meer dan goed wonen en ook de grote boze buitenwereld heeft dat ontdekt; onlangs een overval op de ING filiaal, en ook autobranden zijn inmiddels in Houten helaas een bekend fenomeen.

 

Is er, los daarvan, dan verder helemaal niets mis met Houten?

Zeker wel; als je een groep Houtenaren moet geloven gaat Houten gebukt onder een grote misstand; de windmolens.

Houten? Nieuwegein?

Windmolens zijn een handig middel als je in de regio Utrecht wilt weten of je in Houten of Nieuwegein bent; Er zijn acht windmolens langs het Amsterdam-Rijnkanaal; vijf staan er op Nieuwegeins grondgebied en drie op Houtens grondgebied. Makkelijk oriëntatiehulpje: draaien de windmolens, dan weet je dat je in Nieuwegein bent. Staan ze stil, dan weet je; ik ben in Houten.

Die windmolens maken, als je dat groepje Houtenaren moet geloven, het leven voor hen bijna ondraaglijk. Draaien ze,dan maken ze te veel lawaai, staan ze stil dan maken ze ook te veel lawaai, de kleur is niet goed, en zelfs een bedrijfslogo, ergens hoog boven in die 100 meter hoge masten zorgt bij hen voor bijna ondraaglijk leed. Je zou er bijna medelijden mee krijgen.

Bewoonde wereld

Ik ben geboren en getogen in Vlaardingen; Tegenover Vlaardingen heb je de petrochemische industrie van de Botlek/Europoort. Meer dan geregeld dreef, en drijft daardoor een stankgolf over Vlaardingen en omgeving. Vervelend, maar je leert er mee te leven. Je moet die fabrieken nu eenmaal ergens neerzetten.

En nu in Houten wonen S. en ik vlakbij de rondweg. En ja als je erop let hoor je daar meer dan geregeld geregeld de auto’s rijden. Je leeft nu eenmaal in de bewoonde wereld, deal with it.

Witte rook?

Maar of die overlast van die groep nou (wellicht gedeeltelijk) tussen de oren zit of niet; om een eind te maken aan al het gedoe is er, met behulp van allerlei bemiddelaars, al maandenlang overleg tussen eigenaar Eneco, de gemeente en die groep bewoners.

En juist bij die laatste groep zie je nu iets typisch gebeuren. Nu de onderhandelingen in de eindfase verkeren en er binnenkort waarschijnlijk witte rook uit de schoorsteen komt in de vorm van een oplossing waarmee iedereen kan leven voelen die die-hards nattigheid. Als er een oplossing komt, zijn zij hun bestaansrecht en dus hun ’15 minutes of fame’ kwijt, en vallen ze weer terug in de anonimiteit. En dat willen ze natuurlijk niet, aandachtsverslaafd als ze zijn.

Moord en brand

En daarom stapt nu de ene na de andere ‘die-hard’ uit dat overleg, om vervolgens meteen weer met een nieuwe actiegroep moord en brand te schreeuwen over de windmolens en allerlei extra eisen te stellen, want ze moeten natuurlijk wel in de spotlight blijven. Stel je voor dat ze weer verder moeten met hun normale leven….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Op een dag weet je het; je vertrekt naar Hawaï.

bloghawaiEen (tweede) huis in het buitenland, wie droomt daar nu niet van? Half Nederland als je de veelheid aan programma’s daarover mag geloven.

Droomhuis gezocht

Zo heb je bij Omroep Max een programma ‘Droomhuis gezocht’ heet het geloof ik. De alwetende Sybrand Niessen begeleidt dan stellen die op zoek gaan naar een huis. Sybrand Niessen is de man die, als je dat programma mag geloven, meer talen spreekt dan Ivo Niehe, vrienden over de gehele wereld heeft, makelaar is met een perfect zicht op de plaatselijke huizenmarkt, jurist is en een wandelende encyclopedie.

De  huizen waar het dan om gaat zijn dan vrijwel  altijd huizen waar soms een deurtje scheef hangt, er twee kamers zijn plaats van drie of meer van dat soort schokkende ongemakken…

Aloha

Dat het ook anders kan zag ik afgelopen week. Ik was wat aan het zappen, toen ik terecht kwam bij een Amerikaans programma (Buying Hawaï) waarin mensen op zoek zijn naar een huis op Hawaï. Mijn beeld van Hawaï tot dan toe was dat van onbezorgde strandvakanties, kokosnoot met cocktail in de ene hand, ananas in de andere hand, bloemketting om je nek, dat soort werk. Dat bleek toch wel iets anders te zitten.

Het stel waar het om ging (man, vrouw + hond) was op zoek naar een huis op afgelegen plek op het hoofdeiland van Hawaï. Dat eiland blijkt (ja, zo leer je nog wat) onderverdeeld te zijn in 9 lavazones, waarbij zone 1 staat voor gebieden waar de lava nog vrijwel dagelijks stroomt, en 9 staat voor geheel vrij van lavagevaar.

Huis 1

Het eerste huis was om het voorzichtig uit te drukken basic… een hele kale woonkamer en een kleine slaapkamer. Het had geen stromend water, en was door de ligging ook niet aangesloten op het elektriciteitsnetwerk. Dat laatste werd opgevangen door de aanwezigheid van zonnepanelen.

Het eerste, water, was een groter probleem, want dat moest worden gehaald bij een waterpunt, 15 kilometer verderop. De keuken of wat daar voor door moest gaan had de beschikking of een tweepits kooktoestel dat op een gemiddelde camping al als wel erg basic zou worden omschreven.. En o ja, het huis bleek ook te staan in lavazone 2, wat dus betekende dat het huis werd omringd door al dan niet gestolde lava en verder niets. En op nog geen 50 meter van het huis zag je door scheuren in het lava de stoom ontsnappen…

Huis 2

Huis nummer 2 had wat meer luxe, in die zin dat er een grote watertank op het terrein stond waarin het regenwater werd opgevangen, en wat dus gebruikt kon worden voor douche, wc, en met wat filters, voor drinkwater. Wc en douche bleken te zijn gesitueerd in een bijgebouw, 10 meter van het woonhuis. Je bedenkt je ‘s nachts wel tien maal voor je naar de wc moet… Het stond aan de rand van lavazone 2 en 3, dus was wat dat betreft wel iets veiliger, alleen… lag het aan de kust, waardoor het wel in tsunamigebied lag….

Huis 3

Huis 3 was het meest luxe.. want het had de beschikking over wel 8 hectare grond (in lavazone 2)… Nou ja grond, soort van maanlandschap met 8 hectare grotendeels keiharde gestolde lava. De hond kon niet naar buiten doordat de gestolde lava zulke scherpe punten had dat die binnen notime zijn voetzolen zou hebben verwond. Bovendien bleek de vloer te zijn gefabriceerd van papiervezels gemengd met lijm..

De wc? Dat was een ton in de keuken, waar onder de mest wormen zorgden voor het omzetten van de mest in grond…

Pluspunt van het huis daar was wel dat het hoger lag, en dus geen last had van tsunamigevaar, maar er was wel weer een ander puntje, aardbevingen…

Ach ja, is weer eens wat anders dan een tweede huis aan de kust of in de bergen…

En jij?

Waar staat jouw droomhuis?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Zeg ja!

Hoeveel…

hoeveelNu Kerst en Oud & Nieuw achter de rug zijn, is het de hoogste tijd om de kerstboom af te tuigen en weer wat ruimte te maken in onze woonkamer.

Terwijl ik daarmee bezig ben, zie ik de kerstspullen in de boom hangen die we vorig jaar in Berlijn hebben gekocht, op de kerstmarkt waar een dikke week geleden die aanslag is gepleegd.

Mijn gedachtes dwalen af: wat zou 2017 voor jaar worden?

Hoeveel

  • Mensen in de bloei van hun leven zullen er dit jaar weer omkomen bij aanslagen?
  • Mensen weten er dit jaar echt het verschil te maken?
  • Zetels weten al die anti-partijen in de wacht te slepen?
  • Weken blijft Feyenoord nog op de eerste plek in de eredivisie staan?
  • Mensen zullen er staan om Feyenoord op de Coolsingel als landskampioen toe te juichen?
  • Mensen zullen er dit jaar te horen krijgen dat er geen plaats meer voor hen is in het bedrijf?
  • Mensen zullen dit jaar het gevoel hebben overbodig te zijn?
  • Mensen zullen beseffen dat ze het helemaal zo gek nog niet hebben?
  • Meter van de gletsjers zal er nog smelten voordat ook de grootste klimaatsceptici zullen beseffen dat er toch wel iets aan de hand is
  • Mensen ontmoeten dit jaar hun droomman/vrouw?
  • Vertraging zal ik dit jaar hebben met de trein?
  • Mensen zullen er dit jaar intens gelukkig worden?
  • Gaan het dit jaar helemaal anders doen?
  • Gaan dit jaar gewoon lekker door met het leven dat ze nu al leiden?

Over 364 dagen weten we het…

De kerstboom is afgetuigd, nu nog alles achter het schot krijgen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

En we noemen haar…

veggieblogWhat’s in a name. Shakespeare zei het al jaren geleden, en nu worstelt de Duitse minister van Landbouw daar ook mee.

Hij wil namelijk af van de vegetarische omschrijvingen van vleesproducten. Afgelopen met omschrijvingen als Vegetarische curryworst, vegetarische schnitzel, vegasaté etc wat hem betreft.

Als argument geeft hij dat consumenten van die benamingen in de war raken. Als dat de reden is vind ik het een onzinreden, want waarom zou iemand bijvoorbeeld wel in de war raken van vega saté als en niet van alle andere vormen van saté zoals kipsaté, varkenssaté konijnensaté of hertensaté?

Even opgezocht in de van Dale:
sa·té (de; v(m); meervoud: satés; verkleinwoord: sateetje) 1aan een pin gestoken en geroosterde stukjes vlees.

Maak daar in plaats van vlees vlees(vervanger) van, en de zogenaamde onduidelijkheid is opgelost.

En wat maakt een curryworst een curryworst? Geen curryworst in Duitsland heeft dezelfde samenstelling, dus waarom zou een vegetarische variant daar dan niet bij kunnen?

Schnitzel, worst, burger, saté etc zijn wat mij betreft meer soort of type-omschrijvingen, waarin je allerlei varianten hebt, waaronder dus een vegetarische variant.

Volgens mij kan die minister zich veel drukker maken met de controle of bijvoorbeeld rundvlees wel daadwerkelijk rundvlees is en dat er geen andere soorten vlees/rotzooi aan wordt toegevoegd, maar aangezien de vleesverwerkende industrie een grote donateur is van de CSU/CDU in Duitsland krijgt dat, hoe verrassend een aanzienlijk lagere prioriteit.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Money talks

Wat te doen met een miljoen?

goudblogNu de Kerstdagen voorbij zijn, is het hoogste tijd voor wat activiteit; lekker een stuk hardlopen.

Terwijl ik mijn hardloopschoenen aantrek, scan ik meteen wat krantenkoppen; ja, ook mannen kunnen multitasken (althans, dat denken we).

Een van de koppen gaat over wat je moet doen als je een miljoen wint in de Staatsloterij of Poscodeloterij. Het is tenslotte weer eind van het jaar en dus wordt je weer doodgegooid met allerlei reclame van de Staatsloterij en Postcodeloterij. De ene prijs is nog hoger dan de andere, want een hoofdprijs van een armzalige 15 miljoen is natuurlijk niet meer van deze tijd, die moet minstens het dubbele zijn om nog een beetje aansprekend te zijn. Maar wat moet je dan als je die prijs eenmaal hebt gewonnen?

Buitenlucht

Geen tijd om het artikel helemaal te lezen, het is inmiddels licht geworden dus tijd voor buitenlucht. De weilanden aan de rand van Houten liggen voor me, een winterzon produceert de eerste zonnestralen van de ochtend, bijna geen wind, kortom, een perfecte dag om hard te lopen, en mijn hoofd helemaal leeg te maken zodat mijn gedachtes alle kanten op kunnen gaan.

Terwijl ik loop, schiet dat artikel me weer te binnen, en dan meer de fascinatie voor het onbereikbare. Wellicht zit het nu eenmaal in onze genen om niet tevreden te zijn met wat er nu is, maar steeds meer te willen. Zeker niet altijd een slechte eigenschap, want anders was er van enige vooruitgang in bijvoorbeeld de geneeskunde geen sprake geweest, maar toch.

Ik loop door de weilanden en zie ik om me heen hoe mooi het hier toch is; een reiger die op nog geen meter afstand doodstil staat te turen naar een prooi, een vlucht ganzen die druk gakkend overvliegt, rijen appel- en perenbomen die al weer klaar staan om over een paar maanden in groei te schieten.

Yukon Gold

Mijn gedachten beginnen weer te malen over die fascinatie naar steeds meer en ik moet opeens denken aan de serie ‘Yukon Gold’, op Discovery Channel.

Een serie die me om meerdere redenen fascineert. Aan de ene kant om die eigenschap van gouddelvers dat ze steeds blijven dromen dat die goudader die hun leven voorgoed zal veranderen, nu toch echt onder handbereik is. Er moet alleen nog net een extra machine bijgekocht worden, een meer worden leeggepompt, een in de weg liggende berg worden opgeblazen of wat dan ook, maar ze zijn er nu toch echt bijna, maar steeds lukt het net niet. Maar echte gouddelvers geven nooit op, dromend dat het het volgende seizoen toch echt gaat lukken.

Dat is de positieve fascinatie, de negatieve fascinatie die ik bij die serie, en soortgelijke series heb, is de volkomen gewetenloosheid waarmee ze te werk gaan.

Leegroven

Zonder ook maar de geringste gewetenswroeging kappen ze hele stukken bos en oerwoud en voeren ze ze daaronder liggende vruchtbare grond af, op zoek naar goud. Zodra ze een stuk land tot op rotsniveau hebben leeggehaald, trekken ze doodleuk verder, zich totaal niet bekommerend om wat er met het achtergebleven stuk land dat inmiddels is veranderd in een levenloze woestenij moet gebeuren. Na ons de zondvloed.

Leedvermaak

Ik weet het, leedvermaak is een slechte eigenschap, maar toch, toen ze als een stel hilbillies naar Gyana gingen, om daar in het oerwoud wel eventjes bergen goud te delven, was leedvermaak toch wel hetgeen me toen bekroop:

Ze ploegden hele stukken oerwoud om, groeven en groeven maar, ze vonden van alles behalve goud. Steeds ging er wel wat anders mis; de ene keer zakte een graafmachine weg in de modder, de andere keer liepen machines compleet vast door wortels en allerlei andere troep die voor verstopping zorgde.

Tot overmaat van ramp bleek het zogenaamd nog onontgonnen stuk grond alles behalve onontgonnen te zijn, want er kwamen allerlei oude schoenen en meer menselijk afval naar boven, maar totaal niets dat leek op goud. Uiteindelijk waren ze gedwongen, zonder ook maar enig goud van betekenis te hebben gevonden, op te geven en met de staart tussen de benen weer terug naar Amerika te gaan.

31 december

Blijft boeiend, die fascinatie voor het onbereikbare. En ja zelf doe ik ook al jaren mee met de Staatsloterij, maar hoger dan 65 gulden (yep, zo lang is het al geleden) ben ik niet gekomen. Maar ooit gaat ie vallen… ooit… toch?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Berlijn: warum?

blogNietsvermoedend zit ik wat op mijn tablet te lezen. Opeens popt er een melding van de NOS app op:

Aanslag op kerstmarkt in Berlijn.

Zodra ik de foto’s zie, schieten mijn gedachten terug naar december vorig jaar. Toen, waren S. en ik op exact dezelfde plek. Op vrijwel de plek waar nu die vrachtwagen dood en verderf zaaide, stonden S. en ik toen onbezorgd te poseren voor foto’s voor onze kerstkaart.

En dan zie je nu dit; de doden, gewonden en chaos, veroorzaakt door een fanaticus. Wrang dat dit juist vlak voor de Gedächtniskirche plaats vindt. De ruïnes van die kerk zijn intact gelaten, als symbool van de waanzin van de Tweede Wereldoorlog. En nu dreigen ze nog meer symboliek te krijgen, nu als symbool voor de waanzinnige oorlog doe momenteel wordt gevoerd door fanatici van allerlei richtingen.

Warum?

Vol van vragen ga ik naar bed. S. slaapt al. Ik geef haar een zoen, en denk; het komt steeds dichterbij. Ik probeer de slaap te vatten.