Geplaatst in Dagelijkse leven

Zwitserse mijmeringen: 3x typisch

dsc01710Tijdens de vakantie van S. en mij waren er een paar keer dingen waarvan ik dacht typisch…

Typisch (1): Concentratie

Deze vakantie liepen we regelmatig boven de 2.500 meter. Sommige ‘paden’ waren niet meer dan rotsblokken en geregeld liepen we over een graat, met dus aan beide kanten niets dan lege diepte om ons heen. Op sommige stukken was ik me er goed bewust van dat als ik daar een misstap zou maken, ik zo een paar honderd meter naar beneden zou stuiteren. Niet echt een aanlokkelijke gedachte, dus concentratie was daar altijd wel aanwezig, en zonder problemen haalden we een aantal bergtoppen.

Wat dan weer typisch is, dat terwijl ik daar dan wel zonder problemen overheen kom, ik vervolgens op een soort van veredeld bospaadje met mijn concentratie overal ben, behalve op de plek waar we lopen, met als gevolg dat ik onderuit ga, en ik even later twee gekneusde ribben en wat schaafwonden rijker ben.

Rare is dan vervolgens wel dat ik er de dagen erna eigenlijk het minste last van had als we lekker door de bergen liepen, terwijl als ik in bed lag, mijn linker kant een no-go area was, aangezien ik anders de volgende dag niet wist hoe ik een beetje normaal kon zitten zonder het te voelen.

Typisch (2): Afval

Af en toe lees ik wel eens dat er in Nederland ergens een zwerfafvalinzamelactie was en dat er dan met trots wordt aangegeven dat er een x aantal ton zwerfvuil is verzameld.

Vlakbij waar wij waren, in Bettmeralp, hadden ze ook zo’n zwerfvuilactie. Je zag daar inwoners van dat plaatsje lekker met hun kinderen en een vuilniszak door het dorpje en het aangrenzende berggebied struinen om het zwerfvuil te verzamelen. Toen we aan het eind van de middag door dat dorpje liepen, zagen we daar het resultaat van een dag zwerfafval rapen in Bettmeralp: als ik het heel ruim neem, lagen er welgeteld vijf vuilniszakken met zwerfvuil, waar dan ook wat afgebroken markeringspaaltjes bij zaten.

Toch wel typisch dat als je in Nederland op plekken waar veel mensen bij elkaar komen, het altijd een bende is na afloop, terwijl het daar totaal niet is.

Typisch (3): Slakkengang

De eerste twee dagen dat we in Fiesch waren hadden we regen, en een keer was er in de namiddag wat miezerregen. Wat ik toen zo typisch vind, was dat op het grasveldje achter ons chalet er als het droog was, geen slak was te bekennen, terwijl als het begon te regenen er binnen no-time meer dan twintig van die slakken rond kropen. Geen idee waar ze opeens die snelheid vandaan haalden, want toen het weer droog was deden ze over een stukje van nog geen 10 cm een half uur.

Vakantie

De avond valt over Fiesch; de temperatuur is nog heerlijk en dus zit ik buiten lekker op een stoel wat voor me uit te turen en half in mijn e-reader te lezen.

In de verte zie ik het bergtreintje zich langzaam een weg banen richting het volgende dal. Vanuit iets verderop in de vallei stijgen geregeld kreten op van kinderen die zich meer dan vermaken op een vakantiepark. Een vogel probeert een worm uit de grond te pikken, maar die worm is niet van plan zich zomaar gewonnen te geven. In de lucht glijden wolken over elkaar heen en vormen de meest onmogelijke figuren

Wil je nog koffie?

Wat is vakantie toch heerlijk, en wat is de realistische buitenwereld toch ver weg…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Stel; je moet kiezen…

dscn2814Zwitserland is bepaald geen budgetvakantieland. Dat weet je natuurlijk als je daar heen gaat, maar met een beetje uitzoekwerk valt het ook in Zwitserland heel goed te doen qua vakantie.

Het plaatsje waar we dit jaar naar op vakantie gingen (Fiesch) ligt relatief laag (1.000 meter), en aangezien de bergen daar in de omgeving tot net onder de 3.000 meter reiken moet je als je echt de bergen in wilt of eerst een meter of 1.000 stijgen, of een kabelbaan nemen. Vanaf een meter of 2.000 heb je daar tig kilometer wandelgebieden, waarbij je alsnog zoveel kunt stijgen en dalen als je maar wilt.

Bepaald niet heel gek dat het tweede onze voorkeur had, want daardoor konden we een veel groter gebied belopen, en konden we bovendien veel hoger komen.

Maar met een vorige vakantie in het achterhoofd had ik ook nu van tevoren al het nodige huiswerk gedaan, want je hebt daar zoveel verschillende kortingskaarten dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Om je een idee te geven: een retourtje van Fiesch naar de Eggishorn kost ongeveer 40 euro, dus als je dan 14 dagen gaat en regelmatig op hoogte wilt lopen, loont het de moeite om eens rond te kijken wat er allemaal te koop is.

Om je een idee te geven;en het rijtje is vast en zeker niet volledig: we konden kiezen uit een Fiesch gastekarte, een Wallis Erlebniscard, een 100/200 Puntenkaart, een 6/12-rittenkaart, een Swisspass, een Half fare card en een Aletch+ hikingcard.

  • Fieschgastekarte

Daarmee krijg je 10% korting op enkele reizen met de kabelbanen in het Aletschgebied.

  • Erlebniscard

Levert 50% korting op op kabelbanen en bus maar aangezien die een veel groter gebied dan alleen het Aletschgebied bestrijkt is ie ook veel duurder.

  • 100/200 Puntenkaart

Met deze kaart koop je van tevoren een aantal punten en per ritje met de kabelbaan gaat er een een x aantal punten vanaf. Alleen voor kabelbanen, niet voor treinen.

  • 6/12-rittenkaart

Hiermee kun je zes keer met een bepaalde kabelbaan heen of terug

  • Swiss Card

Hiermee kun je vrij reizen met de trein door heel Zwitserland, en krijg je 50% korting op de kabelbanen. Alleen aan te raden als je geld teveel hebt of het grootste deel van je tijd in Zwitserland woont.

  • Aletsch+ Hikingpass

Hiermee kun je een aantal dagen vrij reizen (zowel kabelbaan als trein).

Raak daar maar eens wijs uit. Uiteindelijk kozen wij voor een Aletsch+ Hikingpass.  aangezien we daar zowel de trein als kabelbanen inzaten, en het wel handig was om ’s ochtends eerst met de trein naar een bepaalde plek te gaan, dan met de kabelbaan omhoog, en vandaar verder lopen.

Wij kozen voor een kaart van zeven dagen; een gok aangezien het dan zeven aaneengesloten dagen betreft en je dus als het slecht weer is, en de bergen zijn verdwenen in de wolken of het plenst je pech hebt. Maar gelukkig bleek het een goede gok te zijn, want we hadden elke dag goed weer, en hebben dus veel van die kaart gebruik kunnen maken.

We hadden trouwens nog mazzel; aan de treinlijn waar we gebruik van maakten, werden in de periode dat wij er waren werkzaamheden uitgevoerd, waardoor er steeds een vertraging was van vier minuten (ook wat dat betreft houden Zwitsers van precisie, geen vijf minuten maar exact vier minuten). Gunstig gevolg voor ons was dat we precies aansluiting hadden van een kabelbaan op de trein; een aansluiting die we normaal gesproken net zouden missen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Ondertussen in Zwitserland

dsc01694Begin september; voor velen het tijdstip dat het normale leven na de zomervakantie weer op gang komt, maar voor S. en mij was het juist het tijdstip om op vakantie te gaan. Dit keer was Fiesch in Zwitserland onze place to be. En ook deze keer gingen we er heen met de trein..

Voorgaande keren hadden we nogal wat gedoe gehad met vertraagde/uitgevallen treinen en nog veel meer ongein, dus dit keer hadden we het dusdanig geregeld dat we alleen maar in Utrecht, Basel en Brig hoefden over te stappen, met bovendien ruime overstaptijden. Zodat we ook nog even de benen konden strekken (ja, valt niet mee vakantie…)

Zitplaats

En toeval of niet, maar qua treinen ging alles van een leien dakje. We hadden eigenlijk alleen bij Utrecht wat ‘gedoe’. Ze zijn daar met het station bezig en als gevolg daarvan wisselen treinen nogal eens van spoor. Tot zover weinig aan de hand, maar voor internationale treinen heb je te maken met zitplaatsreserveringen, en dus staan er op het perron als het goed is van die borden met de treinsamenstellingen. Je kunt dan precies zien waar jouw treincoupé is, zodat je niet met al je koffers de hele trein door hoeft te schuifelen. Wel zo handig aangezien die internationale treinen soms meer dan 100 meter lang zijn.

Maar… bij Utrecht waren ze ‘vergeten’ die borden even op het perron te plaatsen waar de internationale treinen zouden vertrekken. Gevolg was dat we op goed geluk maar ergens op het perron moesten gaan staan, en dan hopen dat we een beetje in de buurt van onze treincoupé zouden staan, zodat we zonder al teveel geworstel onze zitplaatsen zouden kunnen bereiken.

Worsteling

Ik weet niet of je het wel eens hebt geprobeerd om je met een koffer in een internationale trein door een paar coupé’s te worstelen, maar het is een mooie uitdaging. Kenmerk van een internationale trein is dat vrijwel alle passagiers onderweg zijn richting vakantieadres en dus de nodige bagage bij zich hebben. En je zult het altijd zien dat jouw zitplek altijd net aan het andere eind van de coupé is…

Gevolg daarvan is dat je geduldig moet wachten totdat iedereen die voor jou in het gangpad staat, zijn/haar bagage in de bagagerekken heeft gepropt.. En bij de één is de koffer te groot om in het bagagerek te passen, bij de ander is de bagageruimte boven zijn zitplek al door een ander ingenomen, zodat er nog een paar vierkant cm over is om zijn eigen koffers kwijt te kunnen, en weer een ander bemerkt opeens dat ie toch in een andere treincoupé had moeten zijn, maar heeft voor zich mensen die geen kant op kunnen door alle koffers en achter zich idem dito.

En dan heb je ook altijd nog van die types die te belazerd zijn om een zitplaatsreservering te kopen en doodleuk gewoon op een plek gaan zitten die hen uitkomt. En je dus met je reservering in de hand moet duidelijk maken dat diegene op jouw plek zit en dat ie dus maar ergens anders een plek moet zoeken. Meestal komt dat wel goed want over het algemeen is de sfeer in een internationale trein een stuk relaxter dan in een gemiddelde forensentrein, waar het soms lijkt of ze op weg zijn naar hun eigen begrafenis, zo chagrijnig zitten ze voor zich uit te kijken.

Maar we hadden geluk; onze treincoupé was vlakbij waar wij op het perron stonden. Zwitserland, here we come..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Olympische gedachte NOS; niet sporten maar praten

pratenWellicht gek, maar bij de Olympische Spelen ga ik er vanuit dat het draait om de sport.

De NOS niet, die heeft daar hele andere gedachtes over. Praten, praten en nog eens praten; voorbeschouwen, nabeschouwen, persoonlijke portretten en nog veel meer; bij de NOS vinden ze de mens achter de sporter belangrijker dan de sporter zelf.

Leuk om daar in de aanloop naar de Spelen de zendtijd mee te vullen, maar niet tijdens de Spelen zelf. Dan wil ik, heel gek, SPORT zien. De NOS dus niet; die betalen miljoenen voor uitzendrechten, en laten vervolgens het overgrote gedeelte op de plank liggen.

Behalve als er Nederlanders bij betrokken zijn, dan zenden ze het wel uit. Zijn er geen Nederlanders bij betrokken dan zenden ze het , een uitzondering daargelaten, niet uit en vullen ze de rest van de zendtijd met praten, praten en nog eens praten.

Want; Nederlanders zouden opeens niet geïnteresseerd zijn in niet-Nederlandse sport. Wat een bekrompen nationalistisch kul argument. Waarom zonden ze dan twee maanden geleden toen het EK voetbal werd gehouden, waar het Nederlands elftal in geen velden of wegen te bekennen was wel doodleuk elke wedstrijd uit? Of het nu Duitsland-Frankrijk, Noord-Ierland-Polen of Wales-Slowakije was; elke seconde werd uitgezonden. En nu zouden Nederlanders daar opeens niet in geïnteresseerd zijn?

Onzin. Gebruik de zendtijd die je hebt gewoon om sport uit te zenden, de wereld bestaat uit meer dan alleen Nederland. En wie weet geeft dat sommige mensen net dat zetje om ook eens een andere sport te gaan beoefenen, en wordt zo wel de kiem gelegd voor toekomstig Nederlandse medaillesucces…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De onschuld van de komkommer

blogkomkommerWat verlang ik de laatste dagen naar berichten over dat er een poema op de Veluwe is gesignaleerd, het eten van welk voedsel dan ook slecht is voor je gezondheid, er dit jaar 47.637 blaren zijn doorgeprikt tijdens de Nijmeegse Vierdaagse en meer van dergelijk komkommernieuws.

Dit weekend is de zomervakantie begonnen en normaal gesproken is dat het startsein voor een stortvloed aan dergelijk non-nieuws.

Maar niet dit jaar… Dit jaar bestaat het komkommernieuws uit: aanslag in Nice, escalerende rassenrellen in Amerikaanse steden, mislukte staatsgreep + daaropvolgende jacht op tegenstanders in Turkije.

En dan is de komkommertijd pas 4 dagen oud. Ik ben huiverig voor wat er nog allemaal volgt.

Wat verlang ik naar nieuws over die poema.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Money talks

Klantvriendelijkheid volgens Buitenhof (2)

buitenhofToch gek; krijg je van een winkel meer dan waar je om had gevraagd; hou je er toch een katterig gevoel aan over.

Dat had ik met de afhandeling van een meningsverschil dat ik had met Buitenhof tuinmeubelen over tuinstoelen.

Dat blog eindigde ik met dat ze aangaven dat ze op een voor mij onmogelijke tijd langs wilden komen om de stoelen te inspecteren en dat ik dat afhield aangezien  ik geen zin had om weer een dag vrij te moeten nemen. Als het mij dan een keer zou uitkomen, zou ik ze wel bellen om een afspraak te maken

Wat schetst mijn verbazing; twee weken later werd ik gebeld: ‘met de bezorgdienst van Buitenhof, we komen uw tuinstoelen omruilen’.

Gelukkig waren mijn schoonouders zo aardig om een dag te komen zitten, dus maar meteen een afspraak gemaakt. Stoelen zouden worden bezorgd om 12.30 uur, met een marge van een uur daarvoor en 2 uur daarna.

Tijd

Toen mijn schoonouders ruim voor 11.30 uur bij ons huis arriveerden, stond daar een boze vrachtwagenchauffeur van Buitenhof: waarom ze zo laat arriveerden, hij stond al bijna een uur te wachten… Ook een manier om iemand te begroeten… Blijkbaar rook hij onraad, want toen hij nogmaals in zijn papieren keek zag hij dat hij verkeerd zat en dus inderdaad pas om 11.30 zou arriveren.

Vervolgens zei hij dat hij eerst alle stoelen wilde inspecteren, en dat hij alleen die stoelen zou vervangen waar iets mis mee was. Een zinloos dreigement want alle stoelen hadden hetzelfde euvel, dus dat maakte verder niets uit.

Wel apart was dat hij aangaf dat ze al veel vaker dergelijke klachten hadden gehad en dat ze daarom enige tijd geleden wijzigingen in de stoelen hadden doorgevoerd, terwijl ze bij de klantenservice deden alsof de klachten geheel nieuw voor ze waren.

Daarna gaf hij aan dat hij alleen de stoelen zou meenemen, en niet de bijbehorende kussens. Maar omdat hij blijkbaar opeens toch ook inzag dat er dan grote kans op kleurverschil was, besloot hij om ook de kussens om te wisselen.

Zoek de verschillen

Toen mijn schoonouders opmerkten dat die kussens anders waren dan de vorige was dat volgens hem niet zo, het waren exact dezelfde kussens. Heel apart, de oude kussens hadden drie compartimenten, de nieuwe kussens één, in de in de oude kussens zat geen rits, in de nieuwe wel, en de nieuwe kussens waren beduidend dikker. Maar volgens de Buitenhof chauffeur was dat allemaal niet zo. Wat hij wil.

Al met al hebben we nu nieuwe stoelen met nog comfortabelere kussens; meer dan waar we in eerste instantie om hadden gevraagd, maar toch schuurt er wat…

Als ze gewoon in het begin wat meer open hadden gestaan voor onze klachten, in plaats van ze in eerste instantie als onzin af te doen, dan hadden ze nu een tevreden klant gehad. Nu is de kans dat ik een volgende keer weer bij ze langs ga minder dan nul..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor

Eerlijkheid? Dikke pech

railsEerlijkheid duurt het langst, maar soms levert het je een draai om je oren op. Dat ondervond een iets te eerlijk meisje van een jaar of 5 vanochtend.

Ik zat toen op een klapstoeltje in de Sprinter richting Utrecht. Het was vrij druk, alle stoelen waren bezet. Op de klapstoeltjes tegenover me zaten een moeder en haar ongeveer 5-jarige dochtertje.

Bij station Houten komt een ‘meer dan stevige’ vrouw de trein in. Het kind staat meteen op en zegt met alleen maar goede bedoelingen;  “mevrouw, u bent zo dik; u mag wel op mijn stoel zitten”. De vrouw krijgt een hoofd als een boei maar neemt het aanbod graag aan.

De moeder van het kind zie ik van kleur verschieten, maar ze houdt zich in… Tot aan station Utrecht tenminste, want ze is nog niet uitgestapt, of ze verkoopt haar dochtertje een flinke draai om haar oren, en zegt heel fel; “dikke mensen spreek je niet aan”.