Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Money talks

Telefoon op wereldreis.

telefoon op wereldreis

Om de zoveel jaar heb je dat; je bent toe aan een nieuwe telefoon. Dat had ik onlangs. Had ik een Samsung of een iPhone gewild, dan was ik in de pauze even een telecomwinkel binnengelopen en na een minuut of wat weer naar buiten gelopen met een nieuwe telefoon.

Maar aangezien een telefoon maar een telefoon is, wil ik daar zeker niet de hoofdprijs voor betalen en mede daarom vielen Samsung en zeker Apple meteen al af. Daarom verlegde ik mijn zoektocht naar de webwinkels. Ik weet het, je hebt Coolblue, Bol.com etc, maar alhoewel die een behoorlijk assortiment hebben, hadden ze nog steeds niet niet wat ik zocht qua specificaties en prijs.

China

Dus toen kwamen de Chinese webshops in beeld. Aanzienlijk lagere prijzen voor dezelfde telefoons, en nog eens veel meer keus… Dankzij een tip van een college keek ik wel naar webshops die een hub in Europa hebben, zodat er geen onaangename verrassingen zoals invoerheffingen etc bijkomen.

Een avondje zoeken leverde me de telefoon op die ik wilde, tegen een prijs die nog lager was dan de prijs die ik van tevoren als maximumprijs had bepaald.

Bestellen ging allemaal zo soepel als wat, dus toen begon het wachten.

Mijn vorige telefoon had ik ook in China besteld, en dat was allemaal soepeltjes gegaan, dus was benieuwd hoe het dit keer zou gaan. Het handige is dat je tegenwoordig een zending waar ook ter wereld vrijwel realtime kan volgen, en dat leverde bij mijn telefoon een boeiende wereldreis op:

  • 1 november, ’s avonds laat telefoon besteld; geschatte levertijd: 15 werkdagen.
  • 6 november eerste melding: bestelling is klaar voor UPS. Vervolgens:
  • 7 november opgehaald door UPS in Kowloon Bay (Hong Kong) en diezelfde dag nog bezorgd in Kwai Chung (Hong Kong).
  • 8 november: pakket gearriveerd op de luchthaven van Chep Lap Kok (Honk Kong)
  • 9 november: pakket in vliegtuig richting Dubai. Gearriveerd in Dubai
  • 11 november: aankomst pakket in Keulen.

Vervolgens vloog het zo’n beetje over Houten richting Londen. Zo dichtbij en toch weer zo ver weg.

  • 12 november: In Londen was het tijd voor een uitgebreide ronde door Londen: van vliegveld Standsted naar Stanford Le Hope, en van daar naar Takeley. Daar werd het door UPS afgeleverd bij DHL.
  • 13 november: voortzetting ronde van Londen; van Takeley naar de Docklands en van daar naar luchthaven Londen Heathrow…. richting Amsterdam?
  • Fout gedacht….
  • 14 november: Van Heathrow naar Brussel…
  • 15 november: van Brussel naar Amsterdam, en vandaar nog dezelfde dag naar Houten…

Mooie wereldreis voor een telefoon. Nu de hoogste tijd om ermee te gaan spelen….

Advertenties
Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Feyenoord; hand in hand de vernieling in.

Schermafbeelding 2017-05-05 om 11.54.47

Feyenoorder; ik ben het al van jongs af aan en zal het ook altijd blijven, maar wat kost dat af en toe moeite, vooral de laatste tijd.

En dan bedoel ik niet die 3-0 tegen Ajax, dat is helaas iets dat ik inmiddels als een halfjaarlijkse traditie beschouw. Maar veel meer op het elkaar de tent uitvechten als het gaat om het nieuwe stadion.

Dat merkte je dit weekend ook weer toen de stroom uitviel in de wedstrijd tegen VVV. Dat je er dan als supporter de ziekte in hebt, dat kan ik me goed voorstellen. Je zal maar uren onderweg zijn geweest, voor joker in een donkere Kuip zitten, om vervolgens weer urenlang richting huis te moeten. Meer dan logisch dat je er dan de ziekte in hebt.

Maar wat gebeurde er vervolgens bij Feyenoordsupporters? Daar werd het uitvallen van de lichtmasten weer aangegrepen om allerlei complottheorieën de wereld in te slingeren en om elkaar vervolgens voor rotte vis uit te maken.

In het kort kwam het er op neer dat ze het wel heel toevallig vonden dat de stroom net uitviel toen een groep supporters met spandoeken voor de zoveelste keer tegen het nieuwe stadion wilden protesteren. Alsof Feyenoord er baat bij heeft dat ze duizenden euro’s zinloze organisatiekosten moeten maken door die afgelaste wedstrijd.

Dat hele complottheorie-gedoe is tekenend voor de totaal verpeste verstandhouding die er momenteel is bij Feyenoord supporters onderling, en die steeds erger wordt.

Het Legioen als twaalfde man begint steeds meer op een mythe uit lang vervolgen tijden te lijken. Met zulke vrienden heb je als Feyenoord geen vijanden meer nodig. En het dan gek vinden als bedrijven steeds minder met Feyenoord van doen willen hebben, en de achterstand op andere clubs steeds groter wordt. Vooral blijven wentelen in nostalgie en zelfmedelijden over hoe goed het vroeger allemaal was, dan komt het allemaal goed.. Tuurlijk, droom lekker door… Benieuwd wie als laatste het licht uit doet..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Money talks

Makkelijk leven heb je als veggie…

stel je moet kiezenIn mijn vorige blog had ik over het gedoe rondom de veggie rookworst. Toen ik dat blog aan het tikken was moest ik meteen denken aan het gedoe tijdens vakanties rond het vinden van vegetarische restaurants. Met citytrips is het zoeken naar geschikte restaurants ook altijd weer een activiteit op zich . Al moet ik zeggen dat dat, sinds we de Indiase keuken hebben ontdekt, een stuk minder is.

In een Indiaas restaurant weet je dat een derde van de menukaart sowieso is ingeruimd voor veggie gerechten, dus zijn Indiase restaurants wat dat betreft een veilige keuze, naast natuurlijk de Italiaanse restaurants. De laatste jaren zijn we in heel wat steden geweest, en altijd hebben we dan minimaal één keer een Indiaas restaurant op het menu staan.

Maar toen S. en ik een paar jaar geleden naar Praag gingen, hadden we de Indiase keuken nog niet ontdekt. Praag staat bepaald niet bekend als de veggiehoofdstad van Europa, dus we waren voorbereid op een flinke zoektocht naar geschikte restaurants, maar gelukkig is er dan Google, Al gauw viel Clear Head ons op; een veggie- en vegan restaurant. We hebben daar meer dan lekker gegeten. Allerlei gerechten die niet waren gemaakt als vega/vegan alternatief voor vlees maar gewoon als op zich zelf staande smaakbelevenissen. En toen we zagen dat ze nog een tweede vestiging hadden, Maitrea zijn we daar vanzelfsprekend ook heen geweest.

Tijden veranderen

Gelukkig merk ik wel dat de laatste jaren het aanbod aan vegetarische restaurants een stuk verbeterd is. In gewone restaurants is er qua vegetarische gerechten ook veel verbeterd, maar toch. Vaak is het als ik met niet-veggies uit eten ben zo dat terwijl zij nog volop bezig zijn met het kiezen van de gerechten op de menukaart, ik al uitgekozen ben aangezien het veggie-aanbod dan bestaat uit welgeteld één of als het meezit twee veggie-gerechten.

Ach ja, aan de andere kant maakt dat gebrek aan keuze het leven wel een stuk makkelijker;-)

 

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Zeg ja!

Veggie; niet omdat het moet, maar omdat het mag

veggie1Flinke hoosbuien, temperatuur die eindelijk onder de 10 graden duikt; het kan niet anders of de herfst is aangetreden. En wat hoort er ook bij de herfst? Rookworst…

En in de rookworstwereld was de afgelopen weken de nodige ophef, want… er was eindelijk een vegetarische rookworst. En nog meer ophef; niet één maar zelfs twee fabrikanten kwamen met een vegetarische rookworst… jaja, de wereld heeft wel eens voor minder even stilgestaan…

Dus ook veggies kunnen nu een rookworst in de zuurkool gooien… bijzonder, niet? Niet echt want ik stop toch echt al een paar jaar af en toe een vegetarische rookworst op mijn zuurkool. Maar losgezien daarvan komt het wel bij een punt; de voortdurende drang om van alles een vegetarische variant te maken.

Als overtuigd vegetariër juich ik het aan de ene kant toe dat er nu steeds meer keus is , maar ik vind het aan de andere kant ook een vorm van zwakte om zo te focussen op vega varianten van vleesproducten.

Ik weet dat de doelgroep voor die ‘nepvlees’ varianten niet zo zeer de mensen zijn die uit principe geen vlees eten, maar veel meer de vleeseters die af en toe geen vlees willen. Maar toch: Ga van je eigen kracht uit en maak vegetarische producten die gewoon lekker zijn om te eten om wat ze zijn en niet om waarop ze pretenderen te lijken.

Op die manier ‘lok’ je mensen om eens iets anders te eten dan vlees en zien ze het gewoon als een uitbreiding van mogelijkheden. En dan kan het tot heerlijke dingen leiden.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Money talks

De ongemakkelijke waarheid van de Keuringsdienst van Waarde

waarheidJe hebt van die dingen over voedsel die je eigenlijk niet wilt (w)eten of waar je gewoon nooit bij stil stond. Voorbeelden?

  • Mandarijnpartjes die door middel van gootsteenontstopper en zoutzuur van witte velletjes worden ontdaan.
  • Sojasaus gemaakt met behulp van (daar is ie weer) zoutzuur.
  • Wijnhuizen van prijswinnende wijnen die die prijzen gewoon blijken te kopen.
  • Kipfilet dat voor een groot deel uit water bestaat.
  • Varkensvet in kaarsen
  • Truffelolie dat een restproduct van aardolie blijkt te zijn met 0% truffel.
  • Veel bruin brood is gewoon gekleurd wit brood.
  • Lijmvlees (vlees dat bestaat uit bij elkaar gelijmde stukken vlees).

Allemaal dingen waar ik nooit bij stil stond, tot ik ‘De Keuringsdienst van Waarde’ zag. Wat me zo fascineert aan dat programma is de gekozen insteek. Ik weet niet hoe ik het precies moet omschrijven maar positief kritisch komt aardig in de buurt. Prikken maar niet zuigen. En dat is een stijl die mij erg aanspreekt. Niet afbranden om het afbranden, maar op een kritische maar wel positieve manier onderzoeken of dingen zijn die ze pretenderen te zijn. En dat levert vermakelijke maar soms ook ongemakkelijke tv op.

Sojasaus

Vermakelijk was bijvoorbeeld een uitzending over sojasaus. Je zag de wijze waarop in Japan een bepaalde sojasaus werd gemaakt, een proces van maanden; van de ene ketel in de andere ketel, heel rustig roeren, en vooral laten rusten. Daarna weer in een andere ketel ; roeren, rusten, roeren, en zo ging het nog maanden door tot er uiteindelijk sojasaus werd opgeleverd. Iemand met ADHD zou als ie dat proces zou zien spontaan tot rust komen. Vervolgens zag je een chemicus met behulp van zoutzuur binnen een uur of wat een hele lading sojasaus maken.

Recht krom

Dat ongemakkelijke gevoel krijg ik dan niet zo zeer van bedrijven die gewoon open laten zien wat ze maken en hoe ze dat maken. En ja, dan kan dat soms anders zijn dan ik altijd had gedacht. Maar dat ongemakkelijke gevoel krijg ik wel bij bedrijven die als ze gebeld worden om informatie, een woordvoerder een of ander kulverhaal laat ophangen of simpelweg weigeren om ook maar iets te zeggen. Bepaald geen promotie om de volgende keer in de supermarkt dat product te pakken…

Wat volgt?

Wat mij betreft komt er voorlopig nog geen einde aan dat programma… benieuwd wat er nog komt:

  • Mijn veggieburger die helemaal niet zo veggie blijkt te zijn?
  • Palestinasjaals die in Israël blijken te worden gemaakt?
  • Greenpeace blijkt gesteund te worden door Trump
  • Peren blijken in werkelijkheid vermomde aardbeien te zijn?

We zullen het zien…

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Groeten uit Nederland

zwitserland frutigenTijdens zo’n vakantie in de bergen, ver weg van Nederland, vallen zo dingen op:

Terwijl S. en ik vakantie vierden in Zwitserland bleek  ook diep weggestopt in een Zwitsers bergdal Nederland niet ver weg te zijn…

Van de plaats waar wij zaten, Frutigen, loopt een bergweg naar Adelboden. De enige manier waarop Adelboden, afgezien van kabelbanen en bergpaadjes, is verbonden met de rest van de Zwitserland, dus een belangrijke weg. Nu heeft zo’n bergweg heel wat te lijden onder het winterse weer, en de zomerperiode is de periode om zo’n weg te repareren.

Aangezien het de enigste toegangsweg is tot Adelboden, kunnen ze niet even die weg compleet afsluiten, werkzaamheden doen, en weg weer opengooien. In plaats daarvan sluiten ze een weghelft af, en over de andere weghelft worden dan om en om de beide richtingen toegelaten.

Wij maakten tijdens onze vakantie regelmatig gebruik van die weg. En steeds als ik in die bus zat en we langs die wegwerkers reden, dacht ik; liever zij dan ik. Want aan de ene kant rijden dan de auto’s vlak langs (die ook niet kunnen uitwijken aangezien de bergwand aan de andere kant geen centimeter meegeeft), terwijl aan de andere kant er een afgrond van een paar honderd meter diep is… Geen goed idee om daar je evenwicht te verliezen..

Stoplicht op rood, stoplicht op groen…

Maar zoals ik al zei, door die werkzaamheden mocht steeds 1 rijrichting gebruik maken van die beschikbare rijstrook. En de werking is dan vrij simpel; stoplicht op rood, jouw rijrichting wacht, stoplicht op groen; jouw rijrichting mag rijden.  Lijkt me een vrij universeel te snappen principe. Gevolgen van als je dat niet doet lijken me ook niet heel moeilijk te raden…

Maar ja, er is een volkje op deze aardkloot met de nogal typische eigenschap om te denken dat regels voor iedereen behalve hen gelden…

Toen wij op een dag in de bus uit Adelboden richting Frutigen zaten moesten we wachten bij dat stoplicht. Toen het stoplicht op groen sprong kon onze richting gaan rijden. Met zo’n bus is het bepaald niet makkelijk manoeuvreren langs een kronkelige bergwand en allerlei asfalteringsvoertuigen, dus die bus deed er even over om een hele smalle passage te passeren.

Maar tot verbijstering van iedereen gaf een automobilist uit de andere richting die het allemaal te lang vond duren plotseling gas en reed in onze richting. Wat die idioot bezielde, geen flauw idee, want tussen de bus en de bergwand zat nog geen 40 cm en aan de andere kant stonden asfalteringswerktuigen die ook bepaald niet de gewoonte hebben om uit zichzelf opzij te gaan.

Gelukkig drong het op het laatste moment nog tot zijn botte hersens door dat het toch niet helemaal handig was wat ie deed, maar ja, hij kon geen kant meer op. Het was dat wegwerkers zo helder bij geest waren om snel een hek weg te trekken zodat die auto naar links kon uitwijken, en tussen de bouwmaterialen kon wachten tot de bus was gepasseerd.

Als blikken konden doden was er nu een Nederlander minder geweest, want is het heel verrassend als ik zeg dat de betreffende automobilist in een auto met Nederlands kenteken reed?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor

Sporen tot je groen ziet.

cropped-dscn0525.jpgReizen met de trein blijft altijd boeiend, en zeker met de trein naar het buitenland is altijd weer een loterij. Ook dit keer weer, toen S. en ik met de trein naar Zwitserland gingen voor onze vakantie.

Frutigen was de plek van bestemming, en zoals altijd gingen we ook nu met de trein. Treintickets hadden we een aantal maanden geleden gekocht, slechts twee keer overstappen, ruimte overstaptijden, perfect geregeld… dachten we toen…

Want een maand of wat nadat we die treintickets hadden gekocht, kwam er allemaal gedoe met treinen die eerst later, toen eerder, en vervolgens helemaal niet zouden rijden… Maar dat gedoe kon je al in deze blogpost lezen.

Gelukkig zijn er meerdere wegen die naar Rome, en in dit geval Frutigen leiden, dus na wat gespeur en het maken van nieuwe zitplaatsreserveringen was ook dat geregeld. Helaas met meer overstapstations en krappe overstaptijden van soms minder dan 10 minuten, maar het zag er allemaal goed te doen uit.

En de heenreis viel reuze mee, zonder problemen haalden we al onze aansluitingen, en op tijd rolde onze laatste trein het station van Frutigen binnen.

Zit je goed?

Een vrijwel probleemloze reis, op 1 ding na…. een eigenlijk elke keer weer terugkomende ergernis; het gedoe met zitplaatsreserveringen, en dan vooral in het Nederlandse deel van internationale treinen. Toch wel apart dat als je in een vliegtuig een stoel reserveert, niemand het waagt om op jouw stoel te gaan zitten, terwijl het in de trein altijd weer een heel gedoe is om op de door jou gereserveerde stoelen te kunnen zitten.

Omdat S. niet goed tegen achteruitreizen kan, en we met koffers niet een hele treincoupe door willen zeulen, kiezen we daarom altijd zitplaatsen tegenover elkaar zodat we in ieder geval verzekerd zijn van 1 ‘vooruitrijdende’ zitplaats, en plekken die een beetje aan het begin van een treincoupé liggen.

Voor die zitplaatsreserveringen betaal je, maar dat vormt voor sommigen geen belemmering om er gewoon te gaan zitten.

Nu was het ook weer prijs. Op Utrecht Centraal stapten we in de trein richting Keulen, maar bij onze zitplaatsen aangekomen bleken daar al twee mensen te zitten. Toen S. aangaf dat ze op onze plekken zaten, deden ze eerst of ze niets hoorden, maar uiteindelijk gaven ze aan dat er anderen op hun plaatsen zaten en dat zij daarom op maar onze plaatsen zijn gaan zitten.

Als er nu zat vrije plekken waren was het niet zo’n probleem, maar aangezien het erg vol zat, moesten die mensen op die andere plek gewoon weg. Het waren van die types van grote bek, nergens iets van aantrekken, en anderen gaan dan vanzelf wel opzij. Bij de mensen die nu op onze plaatsen zaten lukte dat, maar ze dan hadden ze buiten S. gerekend.

In eerste instantie weigerden ze plaats te maken, maar toen S. de conducteur erbij haalde, kozen ze uiteindelijk toch eieren voor hun geld.

Van tevoren hadden ze niet gekeken waar hun treincoupé was, en toen de trein arriveerde, en die coupé aan het eind van de trein bleek te zijn, hadden ze geen zin om daar heen te lopen en besloten ze om dan maar gewoon in te stappen en ergens te gaan zitten…

Maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed en na een uur of 11 arriveerden we in zonnig Frutigen.

Op de weg terug

Na een meer dan geslaagde vakantie was het twee weken later weer tijd om de trein richting Nederland te pakken.

Omdat Zwitserland al duur genoeg is, hadden we een route gevonden waardoor we voor nog geen 90 euro van Frutigen weer in Houten terecht zouden komen. We moesten daarvoor wel overstappen in Bern, Mannheim, Dusseldorf, Venlo en Den Bosch, maar zou goed te doen moeten zijn; overal minimaal 15 minuten overstaptijd.

De eerste treinen gingen soepeltjes; zon scheen, en ik zag de bergen langzamerhand steeds meer in de verte verdwijnen.

Trein gemist? Vloek niet..

Maar in de trein naar Mannheim begon het gedoe; trein vertrok al paar minuten later, maar aangezien we 19 minuten zouden hebben, zouden we nog tijd zat overhouden. Maar die 19 minuten overstaptijd werden 15 minuten, 10 minuten, 5 minuten en uiteindelijk zouden we helemaal geen overstaptijd meer hebben, aangezien er nog 10 minuten extra vertraging bovenop kwam… Onze aansluitende trein zouden we dus missen, totdat ik zag dat onze volgende trein een vertraging had van 10 minuten waardoor we die alsnog zouden kunnen halen, een geluk bij een ongeluk… dachten we…

Te vroeg gejuicht, want toen we op het perron stonden te wachten op onze aansluitende trein, veranderde de vertraging op het bord voortdurend, om uiteindelijk op te lopen tot 35 minuten….

Gevolg was dat we in Venlo weer een latere trein moesten nemen. Lekkere was wel dat die trein vrijwel uitgestorven was, zodat we alle ruimte voor onszelf hadden.

Rond 10 uur ’s avonds kwamen we uiteindelijk in Houten Castellum aan, na ’s ochtends om half tien vanuit Frutigen te zijn vertrokken;-)